[Zwrotka 1: Deep]

Ten uśmiech, w którym tonę jest mój, lecz jakiś obcy

Wewnątrz cały płonę, wokół sami nałogowcy

Upojony tłum siny w powodzi serotoniny

Jest tylko ona i my, ucieczka od życia, kpiny

O Boże, błagam zatrzymaj ruch Ziemi, uff

Niemi ludzie, tu gdzie w brudzie żyją

Teraz płyną chwilą do szczęścia brzegów

W gramach cudu białych śniegów

Bez cierpienia i reguł, nienawistnych oczu szpiegów

Pot spływa po ciałach, ekstazą spływa cała sala

Ja już się nie mieszczę w sobie, ta powłoka jest za mała

Widzę dłonie, twarze, światła, dziwne pejzaże

Nie wiem, ja to świat, świat to ja, nie wiem, tylko marzę

Kto ten czar zna, zna dar zła i wiara w nim zamarzła

Że raz przechylając czarę, rozstanie się z tym nektarem

Pukam do raju bram, oddam Bogu to co mam

Spytam dlaczego tu oddał całą władzę złu

Wzlecę w mydlanej bańce, w nieba krańce

I tam zatańczę, potem rozkroję księżyc niczym pomarańczę

I klasnę głośno, aż spadnie na mnie nieboskłon

By chwycić w ręce gwiazdy, tutaj tak może każdy

Spoglądam nieprzytomnie jak anioł zstępuje po mnie

Bym uleciał na skrzydłach nad szarość, która zbrzydła

Nad świadomość nikłości, bym widział lepiej jutro z rana

Swą wolność woli pojmaną przez szatana

[Refren: Deep]

Ból budzi ze snu, to koniec fantazji

Przetrzyj oczy bez słów rozdwojonej jaźni

Wywiódł cię z niewoli tej naiwnej wyobraźni

Nad morze czerwone, czerwone od kaźni

Ból budzi ze snu, to koniec fantazji

Przetrzyj oczy bez słów rozdwojonej jaźni

Wywiódł cię z niewoli tej naiwnej wyobraźni

Nad morze czerwone, czerwone od kaźni

[Zwrotka 2: Hans]

Fluoksetyna, pramolan, imipiramina

Z kolan wstań kolejny wiraż, komipramina

Oksaflazon, kilogram ołowiu obciąża ciało

Kamień u szyi ciągnie Cię na dno

Ten czarny dół wypełniony smołą, to bagno opływa

Chcąc dusić, trudno się ruszyć, trudno wstać, zrobić coś z sobą

Tym trudniej, że ja nie mogę, a inni mogą

Nie potrafię chcieć, a nawet zmusić się do chcenia

Wystarczy przecież krok by to pozmieniać

Tylko ten krok jest tak bardzo nie do zrobienia

Tianeptyna, sulpiryd, zawieszony w tej cieczy bez siły

Toloksaton, karbamazepina, to jak szatan

I jego kpina z nich i nas, on nie zabija

Lecz pokazuje, wolność jest tak blisko, Ty jej nie zakosztujesz

Wystarczy sięgnąć ręką, rękę masz za ciężką

To przecież łatwe, lecz emocje jak martwe

Więc kto ma podjąć walkę

Wiloksazyna, nomifenzyna i moklobemid

Ile razy zaczynam zaciskam zęby

By znów czuć się pusty, wyprany i zmięty

Bezsilny po raz setny, w kawałkach, w proszku

Jak namiastka, dość już

Może rozpuszczę się w alkoholu

Zmieszam i wyleję się znowu, wsiąknę w dywan

Wyschnę i wstanę w całości, nim przeciąg zdmuchnie proszek

A ktoś zdepta pozostałości?

A gdzie światło w ciemności?

Jak głęboka jest ta studnia?

Gdzie to by się odbić i wyrównać?

Czy spadam wciąż, czy może lecę? nie wiem

Może zapytam się tabletek?

[Refren: Deep]

Ból budzi ze snu, to koniec fantazji

Przetrzyj oczy bez słów rozdwojonej jaźni

Wywiódł cię z niewoli tej naiwnej wyobraźni

Nad morze czerwone, czerwone od kaźni

Ból budzi ze snu, to koniec fantazji

Przetrzyj oczy bez słów rozdwojonej jaźni

Wywiódł cię z niewoli tej naiwnej wyobraźni

Nad morze czerwone, czerwone od kaźni