Pamiętam było nas sześciu, co szósty dzień tygodnia

Bez classiców na nogach, klasyczna najba zawsze all right

Zbijane piątki i rzucana dycha, jakiś kielon i zagrycha

Wolna chata, pare piwek i styka

I wtedy nikt nie narzekał, no może trochę na szkołę

Byliśmy jak jedna rodzina przy wigilijnym stole

I z uśmiechami na twarzy, bez problemów i żali tu

Czekaliśmy na dorosłość jak kanie dżdżu

A dzisiaj każdy z nas najchętniej by znów złapał za chodak

Bo stabilności, żaden z nas tu nie odczuwa na nogach

Chwiejne kroki, dwa do tyłu, jeden w przód

Wycieramy z czoła trud po przebytych tysiącach dróg

Dziś, porozrzucani w najdalsze zakątki ziemi

Gdy jest gadka o marzeniach, nagle jakby wszyscy niemi

Każdy dźwiga tylko żal, niespełnionych kilka snów

A ja chciałbym żeby po prostu było jak kiedyś znów

Siedzę na fejse i scrolluje zdjęcia rówieśników

Oni słuchają już swoich pociech, ja znów siebie z głosników

I to sprawia, że myślami zawieszam się na chwilę

I widze przed oczami, gdzieś, kiedyś swoją rodzinę

Nie znając czasu i miejsca, w oparach dymu

Wsród pożółkłych firan, wyblakłych ścian, szukam rymów

Półżywy po pracy, na obcej ziemi, czując obce powietrze

Myślę, co zrobić by wyciągnąć tu z życia jak najwięcej

Nigdy nie będzie jak kiedyś, jest tylko teraz i tu

Choć jedyne co nieraz czuje to tylko kurewski ból

Który przytłacza lecz napędza, bo wiem

Że w życiu ile byś nie dostał po dupie, to w końcu przyjdzie ten dzień

W którym narodzisz się na nowo i zobaczysz jak jest

Budzić się rano obok kogoś kto wypełnia Ci dzień

W miejscu które będzie Twoje jak sen

I bez strachu, że to zniknie, kiedy obudzisz się

I nawet jeśli to wizja, którą tu widzę przez mgłe

To daje mi nadzieje, przy której utrzymuje się

To czego nie mam, ciągle jest do zdobycia

Tylko nie wiem czy zdąże w przerwie miedzy ogarnianiem życia