[Verse 1]

Κάποιες φορές με πιάνω να ψάχνω έναν λόγο καλό

Άλλες πάλι σκέφτομαι πως θ' αφήσω το στυλό

Κάποιες φορές ντρέπομαι που ακόμα είμαι εδώ

Κι άλλες φορές τη φάση γουστάρω όσο τίποτα άλλο

Κάποιες φορές δεν κοιμάμαι τα βράδια καλά

Αλλά στις έξι σηκώνομαι πάντα, πάω στη δουλειά

Και λέω ξανά «όλα θα αλλάξουν, κάνε λίγη υπομονή»

Και κάθε μέρα υπομονή, για τόσα χρόνια υπομονή

Άλλες φορές τρελαίνομαι και σαν μαλάκας φέρομαι

Απέναντι σε αυτούς που έστω και λίγο με σκέφτονται

Μα ό,τι κι αν είμαι γι' αυτό που είμαι χαίρομαι

Έστω κι αν οι δικοί μου για τον ίδιο λόγο ντρέπονται

Πώς να σ' το πω; Κάποιες φορές έχω τόσα να πω

Που νομίζω όταν ανοίξω το στόμα θα παρεξηγηθώ

Κάποιες φορές μιλάνε άσχημα για 'μένα

Αλλά κρατιέμαι, δε σας κάνω τη χάρη, μαλακισμένα

Έχω ζήσει είκοσι δύο γαμημένους χειμώνες κι εκεί

Ίδιες πουστιές από 'δώ, ίδιες πουστιές από 'κεί

Κουράστηκα πριν κλείσει για 'μένα το πρώτο σκέλος

Νιώθω κάθε στιγμή πως πλησιάζει το τέλος

[Chorus]

Δε θέλω τίποτα, φίλε, μη μου ζητάς τίποτα

Όσο ζω και αναπνέω θα λέω τ' ανείπωτα, φίλε

Νιώθω λίγο πριν το τέλος, φίλε, νιώθω σπασμένο βέλος

Ό,τι κι ακόμα αν μου πεις, θα έρθει το τέλος

Πριν να είμαι ένα τίποτα πάνω απ' το τίποτα

Αλλά χαίρομαι γιατί εγώ ξεκίνησα από το τίποτα

Όσο ζω και αναπνέω θα λέω τα ανείπωτα

Δε θέλω τίποτα, φίλε, μη μου ζητάς τίποτα

[Verse 2]

Κάποιοι μου λένε ότι αν έγραφα πιο ήρεμα θα ήταν ευτύχημα

Μα δεν κατάλαβες καλά, είμαι στους Στίχοιμα (Haha)

Κι αν δεν ξέρεις τι σημαίνει αυτό, ψάξε και ρώτα, κάθε λεπτό

Τρέχει στις φλέβες μου μελάνι καυτό

Νιώθω να σπάω κάθε μέρα όλο και πιο πολύ

Νιώθω το δέρμα μου γύψο, το σάλιο μου σαν χολή

Νιώθω ότι ελευθέρωσα μόλις στοιχειά και δαίμονες

Και μ' εκδικούνται με ανασφάλειες κι ιδέες έμμονες

Άλλες φορές τα έχω χαμένα και βρίζω εμένα

Και νομίζω ότι όσα κι αν σου πω πάνε χαμένα

Και σιωπώ προσπαθώντας ν' ακούσω κάποια φωνή

Θέλω να δω απ' τη σιωπή αυτή τι μπορεί να βγει

Θέλω να μάθω τι έχεις να πεις, γιατί με μισείς

Από το μηδέν ξεκίνησα, πώς με αμφισβητείς;

Το μίσος είναι φθόνος και φθόνος χαμένος χρόνος

Οποίος μισεί κι όποιος αγαπά μένει μόνος

Γι' αυτό δε θέλω τίποτα πραγματικά

Απ' το στόμα μου θα βγαίνουν τα ανείπωτα γενικά

Θα μείνω πάνω στη σκηνή, στη φαρέτρα σπασμένο βέλος

Θα περιμένω μέχρι να έρθει το τέλος

[Chorus]

Δε θέλω τίποτα, φίλε, μη μου ζητάς τίποτα

Όσο ζω και αναπνέω θα λέω τ' ανείπωτα, φίλε

Νιώθω λίγο πριν το τέλος, φίλε, νιώθω σπασμένο βέλος

Ό,τι κι ακόμα αν μου πεις, θα έρθει το τέλος

Πριν να είμαι ένα τίποτα πάνω απ' το τίποτα

Αλλά χαίρομαι γιατί εγώ ξεκίνησα από το τίποτα

Όσο ζω και αναπνέω θα λέω τα ανείπωτα

Δε θέλω τίποτα, φίλε, μη μου ζητάς τίποτα

[Chorus]

Δε θέλω τίποτα, φίλε, μη μου ζητάς τίποτα

Όσο ζω και αναπνέω θα λέω τ' ανείπωτα, φίλε

Νιώθω λίγο πριν το τέλος, φίλε, νιώθω σπασμένο βέλος

Ό,τι κι ακόμα αν μου πεις, θα έρθει το τέλος

Πριν να είμαι ένα τίποτα πάνω απ' το τίποτα

Αλλά χαίρομαι γιατί εγώ ξεκίνησα από το τίποτα

Όσο ζω και αναπνέω θα λέω τα ανείπωτα

Δε θέλω τίποτα, φίλε, μη μου ζητάς τίποτα