[Ανεξίτηλος]

Νιώθω κάτι διαφορετικό, που το κακό παραμερίζει

Να μ’ αγγίζει με στίχους, να πλημυρίζει

Τη ψυχή μου δεν αφήνει μόνη της να πολεμάει

Γιατί θέλει να την βλέπει κάθε μάχη να νικάει

Είναι αυτή η συντροφιά που τόσο γλυκά με περικυκλώνει

Και μέρα με τη μέρα κάθε όνειρο απλώνει

Τόσο πλατιά που σε έρημα μάτια, στενά

Δε μπορέσαν να χωρέσουν, δεν χωνέψαν τα καλά

Κρατώ γερά ένα στήριγμα να μου δίνει κουράγιο

Να βλέπω πιο καθαρά κι ακόμα πιο κοντά το αύριο

Ανοίξαμε τις ψυχές μας σαφώς μες το σκοτάδι

Έτσι σμίξανε οι φωνές μας και δείξαν το σημάδι

Κρυμμένο, θαμμένο μα για πάντα πολύτιμο μυστικό

Είναι αυτή η εμπιστοσύνη που με κάνει να περπατώ

Στα τυφλά, να μπορώ ν’ αγγίξω έστω κι από μακριά

Ότι ποθώ να μαγνητίσω να το φέρω πιο κοντά

Κι αν δακρύζω ή γελάω ξέρω πως δεν είμαι μοναχός

Έχω ένα χέρι να κρατάω, να νιώθω ζωντανός

Μόνος εχθρός ο εαυτός μου που κόντεψε να με πείσει

Σε μια δύσκολη στιγμή να κάνω πίσω μ’ είχε ζαλίσει

Μα δε μπόρεσε να λύσει τα μάγια που κουβαλάω

Τα ξόρκια της δε πιάσανε κι έτσι ακολουθάω

Το ένστικτό μου για καλό μου κι ας μη ξέρω που βγάζει

Θα ‘χω πάντα μια παρέα κι αυτό με ησυχάζει

Δεν το περίμενα να έρθουν τα πράγματα έτσι τελικά

Λογικά τα πιο τρελά, αναμφισβήτητα κάπως διαφορετικά

Κανονικά όπως μιλάω ξανά θυμάμαι τα παλιά

Η ζωή μου μια βάρκα στ’ ανοιχτά χωρίς κουπιά

Αντιμετωπίζοντας διασκέδασα, θλιμμένος πάλι γέλασα

Δεν έκλαψα μέχρι που έψαξα, σ’ αγκάλιασα, σ’ αγάπησα

Σου μίλησα, σου μοίρασα σε ποσοστά εμπιστοσύνης

Λίγο από μένα τα κριτήρια ευθύνης κι όχι βιασύνης

Περίμενα πολύ να αναγνωρίσω τη φάτσα μου στη ταυτότητα

Μα συνεχίζω με τα χρόνια ν’ αποκτώ προσωπικότητα

Η πάρτι μου προτεραιότητα, για λίγους αναγκαιότητα

Μάθε να θυσιάζεσαι γι’ αυτούς που σε καρφώνουν. Τι ηλιθιότητα

Συνέχισε τις υποχωρήσεις, χρόνο για σένα μην αφήσεις

Σα σκυλί βγάλε τη γλώσσα να με γλύψεις μα μη σκύψεις

Μάθε όταν περπατάς να κοιτάς και από πίσω

Σα φίλος σου που είμαι το λουρί δε θα σου λύσω

Τυφλή εμπιστοσύνη μόνο σε μερικούς χαρίζω

Ξέρουνε ποιοι είναι, μετρημένοι, και τους θυμίζω

Ότι μου δώσαν σεβασμό, απερίγραπτη εμπειρία

Ευκαιρία να σκεφτώ πιο πολύ για τη δική μου ηλικία

Ας πέρασαν τα χρόνια η ανάμνηση δε σβήνει

Έχω πάντα ένα χέρι που ποτέ του δε μ’ αφήνει

Το δρόμο να μου δείχνει, κουράγιο να μου δίνει

Βαδίζοντα το αύριο με τυφλή εμπιστοσύνη

Η φιλία μια περίεργη ατασθαλία

Υπεύθυνος υπήρξες για κάθε σου επιθυμία

Προσκύνησες την αψίδα της δικιάς σου ανανδρίας

Αφεντικό της αηδίας, της ασέβειας, της αταξίας

Πρότυπο σου πια τα μπούτια μιας όμορφης κυρίας

Το φιλί της μόνο φτάνει να ξεχάσεις χρόνια φιλίας

Αγχωμένος όπως πάντα, στο ‘πα βάλε μια σειρά

Δε με άκουσες σε είδα κι εγώ γύρισα σελίδα

Τ’ όνομα σου με μολύβι το έγραψα μήπως εύκολα σβηστή

Βγήκα σωστός στη τελική και δε θα επαναληφθεί

Προχωράω τη γυναίκα της ζωής μου σα σκιά

Πιο κοντά από ποτέ, πιο μακριά για να τελειώσω τη δουλειά

Θα με βλέπεις συνεχώς, μα για μένα είσαι νεκρός

Δε σε σώνει της ελπίδας ο ορός

Η οργή μου να παλεύει τις στιγμές που εγώ θυμάμαι

Τώρα ήσυχος κοιμάμαι, όπως ήμουνα εγώ θα ‘μαι

Μα να ξέρεις όταν θα ‘ρθεις τη βλακεία σου μη σέρνεις

Αυτό που βλέπεις δεν είναι αυτό που παίρνεις

Και συνεχίζω να ελπίζω μα νομίζω ότι χτίζω

Τυφλή εμπιστοσύνη την αξίζω για να ζήσω

Κι ας είναι οι στιγμές πιο όμορφες κι από ένα ψέμα

Ας υπήρξαν και φορές που σ’ όλα θα έδινα ένα τέρμα

Τα λάθη τώρα συγχωρώ δίνοντας δεύτερη ευκαιρία

Μα κατόπιν επανάληψης εκεί μπαίνει τελεία

Γιατί παράτεινα την ιστορία όσο θα ήθελα και για μένα

Μα κι αν αυτό δεν ήταν αρκετό τότε όλα παν χαμένα

Για μια φορά έχω κι εγώ σειρά για να ελπίζω

Αφήνω για λίγο στη πάντα την οργή, έχω καιρό να βρίζω

Χαρίζω μονάχα για πάρτι σας απειλές, έχθρες, φοβέρες

Κι αφήστε μας να ζούμε τις πιο όμορφες μέρες

Που γεμίζουν την καρδιά μου με εικόνες, με λέξεις

Σαν ένα άλμπουμ που δεν μπορείς φωτογραφία να διαλέξεις

Γιατί είναι όλες τόσο ωραίες, πλημμυρισμένες με μαγεία

Μ’ ακόμη κι οι άσχημες έχουν τη δική τους σημασία

Κι αν είναι όλα ένα όνειρο τότε ποτέ μη με ξυπνήσει κανείς

Κι όσο κοιμάμαι η φαντασία να με τυλίξει, μπορείς

Κι εσύ παρέα σαν παιδιά που τα νανουρίζουν

Μ’ ένα παραμύθι που πριν τελειώσει τα μάτια θα κλείσουν

Έτσι μόλις κάνουμε κι εμείς τον κύκλο της ζωής

Κάπου θα μας ξαναδείς, ξάφνου μπροστά σου να μας βρεις

Ας πέρασαν τα χρόνια η ανάμνηση δε σβήνει

Έχω πάντα ένα χέρι που ποτέ του δε μ’ αφήνει

Το δρόμο να μου δείχνει, κουράγιο να μου δίνει

Βαδίζοντα το αύριο με τυφλή εμπιστοσύνη. (Χ2)