[Στίχος 1]

Μέρες έρχονται, μέρες περνάνε

Γεμίζω δουλειές στο ημερολόγιο

Πίστευα θα ζω για πάντα, μάλι έχουμε ένα τελευταίο δρομολόγιο

Ίδιες διαδρομές και ίδια μέρη, να αλλάξω κι άλλο δεν με ενδιαφέρει

Ήρθε ο καιρός να το ευχαριστηθώ κι εδώ που ζω 8 μήνες έχει καλοκαίρι

Όλοι οι φίλοι μου είναι καλά, αυτοί που αγάπησα είναι καλά

Η μητέρα μου είναι ζωντανή κι ο καπετάνιος μας κοιτάει από ψηλά

Δούλεψα πολύ να φτάσω ως εδώ, γελάω και κλαίω σα παιδί μικρό

Γιατί όσα φανταζόμασταν τα έχω εδώ μπροστά μου και δεν μπορώ να τα δω

Έχω περάσει τα ωριά της νιότης και της ενηλικίωσης της πρώτης

Όσο πρόχωρα στο μονοπάτι στενεύει κι ο χρόνος γίνεται προδότης

Η Σούκη μόλις έκλεισε τα 9, λένε μισκάς είναι απλά γατιά

Που να ξέραν πως ήτανε η μόνη που στάθηκε δίπλα μου στη μοναξιά

Πάω ένα ταξίδι μόνος ν' ανασάνω. δικιά μου λέει νιώθω πως σε χάνω

Και το μόνο που σκέφτομαι είναι φτάνει πια με τις κιθάρες mellow λίγο πιάνο

Το δίσκο αυτό τον έκανα για μένα, ήθελα να ακούσω ένα μπράβο από μένα

Γιατί όσο κακό κι αν έχω κάνει σε άλλους κανένας δεν με μισεί όπως εμένα

[Χορωδία]

Ζω για τη μέρα (Ζω για τη μέρα)

Που θα γυρίσουμε παρέα όλη την υδρόγειο σφαίρα (Την υδρόγειο σφαίρα)

Κόντρα σε όλους, κόντρα στους καιρούς και κόντρα στον αέρα (Και κόντρα στον αέρα)

Την ευτυχία που έψαχνα βρήκα σε πράγματα μικρά

Ό,τι κι αν πέρασα όλα καλά και τώρα πια

Ζω για τη μέρα (Ζω για τη μέρα)

Που θα γυρίσουμε παρέα όλη την υδρόγειο σφαίρα (Την υδρόγειο σφαίρα)

Πυξίδα μας ο ουρανός και χάρτης μας θα ’ναι αστέρια (Θα ’ναι αστέρια)

Πριν να χαθούμε για πάντα κι αφήσουμε τη γειτονιά (Αφήσουμε τη γειτονιά)

Έλα να τη χαζέψουμε σαν να ’ναι η τελευταία φορά (Τελευταία φορά)

[Στίχος 2]

Αυτό που ακούς είναι αληθινό, σα το νερό που τρέχει καθαρό

Σα να κοιτάς στον ουρανό πριν να γεννήσει ένα φυσικό φαινόμενο

Χαμογελάμε όταν οδηγάμε

Γιατί το ονειρευόμασταν όταν δεν είχαμε να φάμε

Ξέρω που πάμε, δεν μας φοράει αυτό το φοράμε

Όλοι μας έχουμε ιστορίες, όλοι μας περάσαμε υπογλυκαιμίες

Μέσα σ’ απομονωμένα πάρκα κι ετοιμόρροπες πολυκατοικίες

Τα βράδια αυτά μας έχουν διαμορφώσει, πως γίνεται η μύτη μου να σηκώσει

Τι να πούνε και τα χέρια αν έρθει η πραγματικότητα και σου τη δώσει

Ταξίδια σε υπόγειες στοές, μέσα σε κόκκινες και μπλε γραμμές

Γεμάτος κόσμος ο συρμός, μ’ αυτές είναι οι πιο μονάχικες μας διαδρομές

Μιλάμε μόνοι μας ψιθυριστά σαν να σκεφτόμαστε όλοι δυνατά

20 μέτρα κάτω απ’ ό,τι γη και δω 'χει μόνιμα μαύρα μέσα νύχτα

Αυτή η βαλίτσα πάει μακριά

Πίσω στα χρόνια μας τα παιδικά

Ήμουνα 12 χρονών πρώτη φορά που άκουσα να παίζει Ονειρολόγιο

Δεν αγοράζουν χρόνο τα λεφτά κι ας είμαστε άνετα οικονομικά

Τόσα χρόνια μετά κι ακόμα να έρθει αυτό το τελευταίο δρομολόγιο

[Χορωδία]

Ζω για τη μέρα (Ζω για τη μέρα)

Που θα γυρίσουμε παρέα όλη την υδρόγειο σφαίρα (Την υδρόγειο σφαίρα)

Κόντρα σε όλους, κόντρα στους καιρούς και κόντρα στον αέρα (Και κόντρα στον αέρα)

Την ευτυχία που έψαχνα βρήκα σε πράγματα μικρά

Ό,τι κι αν πέρασα όλα καλά και τώρα πια

Ζω για τη μέρα (Ζω για τη μέρα)

Που θα γυρίσουμε παρέα όλη την υδρόγειο σφαίρα (Την υδρόγειο σφαίρα)

Πυξίδα μας ο ουρανός και χάρτης μας θα ’ναι αστέρια (Θα ’ναι αστέρια)

Πριν να χαθούμε για πάντα κι αφήσουμε τη γειτονιά (Αφήσουμε τη γειτονιά)

Έλα να τη χαζέψουμε σαν να ’ναι η τελευταία φορά (Τελευταία φορά)