[Verse]

Από την πόλη που ανασαίνουν τον χειμώνα

Κάτω απ' ατσάλι, ινώδη φιλιά και cement silo

Μ' ένα φέρετρο-νύχτα, καλώδια κι ιδρώτα

Ορκίστηκα δε θα με βγάλουν σιωπηλό

Μα θ' αγκαλιάσω με τον ίσκιο μιας κραυγής όσα με κάνουνε τρωτό

Όχι απλά σε χαρτιά, μα στιγμές, ψυχές και σώματα, χώματα, ανάσες και δυό χείλη από βυθό

Ας ήταν το αίμα μου άσβεστος, κυανός ανθός, μελάνι για να γράφει τις αόρατες αιτίες

Στο σώμα του πόθου που δίνει ζωή στις Πολιτείες

Μα εγώ δεν ψάχνω καταφύγιο στον θάνατο

Και σαν διαβάζεις το γράμμα αυτό, θα 'χω φύγει

Μέσα στα διάφανα πλήθη ήρεμος και μόνος

Κι απ' όλα αυτά τίποτα πια δε θα 'χει μείνει

Ούτε μετάνοια, ούτε αηδία, ούτε ο πόνος

Θα 'ναι η ψυχή μου άσπιλος Ήλιος πυρός

Δε θα στεγάζει απώλειες ο ανθός της στάχτης

Κι η Αλεξάνδρας θα 'ν' λιμάνι τα χαράματα

Κι άροδο ο «Θίασος» θα λάμπει σαν αχάτης

Κι απόψε φλέγομαι εκεί που γαληνεύω

Κι η Αθήνα λιώνει φεγγάρι μες στον φεγγίτη

Κι όταν δε νιώθω πουθενά ότι μ' αντέχω

Τότε το πουθενά είν' το μόνο μου πια σπίτι

Σ' ένα σκαρί φτιαγμένο απ' το άγιο σήμερα

Κι η στέπα απ' το αίμα μας κάβος σε τόπο άνυδρο

Σκίζονται οι φόβοι μας σε τσιμεντένια κύματα

Που οι μάνες στα στομάχια τους λιώνουνε τον υδράργυρο

Σπόροι «πικρού φωτός» θα καίγονται στην πλώρη

Πάνω στα ξάρτια-κορμιά θα λείπει η σημαία

Σαν το στερνό ταξίδι-γεύμα των Aghori

Και το ανεκπλήρωτο ξυράφι και ρομφαία...

Να μην κρυφτείς στ' αντίο μες στην προκυμαία

Να μη σε βρεί το μέλλον που 'ρχεται σκυφτό

Όσο τ' αδέρφια μου προσεύχονται γενναία

Έτσι κι αλλιώς, γι' αυτούς είναι το γράμμα αυτό

Γιατί στις βάρδιες που πεθαίναν τόσο λίγο

Λέγανε «Δε θα ταξιδέψουμε, είν' γραφτό»

Κι είναι βαριά τα δεκάωρα για να φύγω

Νιάτα μαραίνονταν σ' ανάγκες κι «αγαπώ»

Στις αγκαλιές μας της Ιεριχούς οι αγέλες

Πλέξαν με λέξεις-καρφιά δώδεκα χρησμούς

Σαν του Amedeo καμβάδες κι ακουαρέλες

Που σαβανώνουνε τα μάτια σου σ' αποχαιρετισμούς

Πήρα λοιπόν για πανιά τα όνειρά μου ακόμη

Σαν Οξιτανικά περήφανα της Nîmes

Όσο χαράζουνε τις φλέβες μας οι δρόμοι

Για να κυλήσουν οι θάλασσες του Nazim

Πήρα μαζί μου μια χούφτα απ' άλικη άμμο

'Κείνη που φτιάχτηκε από πορφυρά κοράλλια

Και πά' στα χέρια μου λευκούς λεμονανθούς

Δυό στάλες αίμα απ' της Κερύνειας τ' ακρογιάλια

Την ξεγνοιασιά μου ένα حي από την جدة (Jeddah)

Κι η φιλία μου το γέλιο του αδερφού

Του نور (Noor) το βλέμμα και του مالك (Malek) την κουβέντα

Κι η αγάπη αέρας στο كورنيش (Corniche) της Βυρηττού

Φυσάν خماسين‎ οργισμένο οι πηγές του χρόνου

Κι εγώ καβάλα στο πανί ή σε κάποια γέφυρα

Ζητάν αγάπη οι τυμβωρύχοι στα σπλάχνα του ραδιοφώνου

Κι ό,τι ανασαίνω πίσω άφησα και έφυγα... (έφυγα, έφυγα)

Να πεις στον Franz πως με δικάσαν αγνοούμενο

Και της Γιουδήθ τη Μηχανή πως φέρανε στην Πολιτεία

Για να κεντάνε προσευχές πάνω στη σάρκα μου

Τα λόγια κάποιου απροσπέλαστου Μεσσία

Λωτοί από μπρούτζο και μπακίρι καίν στο χέρι

Στον πυρετό της Ταγγέρης ζητάνε σώμα

Κι έχουνε, λένε, μια θέση για όλους μέσα μας

Στο Μεγάλο το Τσίρκο της Οκλαχόμα

Και πες στον Μέγα Ιρλανδό πηδαλιούχο μας

Που σπάει καρτίνια την Οδύσσεια σε κομμάτια

Πως όλες οι γυναίκες που αγαπήσαμε

Είχαν το βλέμμα της Eveline μες στα μάτια

Οι φλέβες τους σπέρναν πορφύρα και σκουριά

Κι η άρρευστη θάλασσα σκάβει αντίο άγρια

Κι ο θάνατος μια σκέψη που μας προσπερνά

Όσο αποχαιρετάμε κάθε Αλεξάνδρεια

Ω, Леони́д (Leonid), την ίδια άβυσσο ασπαστήκαμε

Το ίδιο θεριό και την κατάρα του φοβάμαι

Κι οι κρεμασμένοι σου επτά πάνω στην πρύμνη μας

Ζητάν σπορέα αισιόδοξα να περνάνε

Κάπταιν Αλέκο, τον αλήτη περιμάζεψα

Απ' της Κωστάντζας τα νερά για ένα σεντίμι

Και στου Δαφνιού τα κάγκελα πια Ψ.Τ.Ε

Στη σκέψη, ορκίζομαι, αντάμωσα τον アジミ (Ατζύμι)

Georg, τα μάτια μας βελόνες μες στη μήτρα

Κι Ήλιοι χλωμοί και πυροί σαν αντένες που έσπαζαν

Δεν είμαστε ούτε σκιές σκιών στη νύχτα

Piper Bayard οπλισμένο μια αυγή στην Πρέβεζα

«'Μεις με τη δόξα θα λογαριαστούμε αλλιώς»

Τη νιώθω μακριά μου πια σαν ξένο σώμα

Κι οι προλετάριοι των υδάτων ένας χείμαρρος

Μ' αγάπη ένα σύννεφο με παντελόνια

Κι ένα κονσέρτο τελευταίο η ζωή·

Την Κυριακή δε θα ακούσουμε την μπάντα

Κι η ποίηση σταμάτησε σε μια ριπή

Ήταν Απρίλης, δεκατέσσερις του τριάντα

Του Charles τα άνθη τα στερνά τα ζεύαν άλμπατρος

Φτερά ανοιχτά πετούν, στα όνειρά μας μοιάζουν

Κι είχε ποινή θανάτου πάνω στο κατάστρωμα

Για όσους του νεφοπρίγκηπες αυτούς τρομάζουν

Στο μοναστήρι της σιωπής σου μένω φλόγα

Έχω τ' απόσπερνο αστέρι του Trilce χάρτη

Κι εκεί στου Balta το στερνό το γιαραβί

Διάβηκα μόνος Ερυθρά, Σινά κι Ευφράτη

Στο Highway 10 τα μάτια της μια θάλασσα

Κι έχω πνιγεί δυο μίλια έξω απ' τις Εβρίδες

'Κείνα του λόγου τα σπαθιά με πίστη αγκάλιασα

«Κι έφερνε ο αγέρας της Νοτιάς άμμο κι ακρίδες»

Κι ακούω, Κόλια, το σήμα σου στα μεσαία

Από τη «θεία Γκρέτα», φάλτσο η πορεία

Κι ας με σκοτώνουν τα μάτια της άστρα δίδυμα

Χορεύω πάνω στο φτερό του καρχαρία

Και πες στον Thomas, ζω μες στη νεκρολογία μου

Σε κάποια αλό μέσα μου σκοτεινή αγία

Και θα παλέψω τη νύχτα του Dylan φεύγοντας

'Κεί που ο θάνατος δε θα 'χει εξουσία

Πλέμε ξωπίσω σου, Will, καίμε πολιτείες

Κάθε που μπάτης φυσά απ' το 海南 (Hainan) στο Kingston

Ακολουθάμε τις ψυχρές τους αρτηρίες

Τα σκουριασμένα καραβάνια των απίστων

Κι η μάνα μου με καρτερά με αγωνία

Σαν του Макси́м (Maxim) από τα παιδικά μας χρόνια

Από τ' αφεντικό και ως την εφηβεία

Κι η επανάσταση μας θα κρατάει ακόμα

Γιάννη, οι λέξεις μας φλέβες, κυλάνε αίμα

Που γονατίζει μόνο μπροστά απ' τους νεκρούς μας

Και την ελπίδα μιας στιγμής φτιάχνουμε θάλασσα απ' το ρέμα

Να προσκυνάει το μέλλον τους αδερφούς μας

Κι αν, Τάσο, ζήσαμε πάντοτε πια αλλού

Μ' ένα μαχαίρι να τρυπάει την παλάμη

Δε θα 'μαστε πια ποιητές, μονάχα σύντροφοι

Πληγές και όνειρα, μια σφαίρα στη θαλάμη

Γράφω, λοιπόν, γι' αυτούς που δεν εξέρουν γράμματα

Και θέλει ακόμα πολύ φως να ξημερώσει

Πώς ν' αγκαλιάσω το νερό στις φλόγες να το κάνω άσματα;

Και κυνηγάει μια σιωπή να μας σκοτώσει...

Αλέξη, στάσου δίπλα μου τώρα φρουρός

«Σε τούτη τη βαλίτσα βρίσκεται το πτώμα μου»

Κι εγώ θα ξαγρυπνώ στα χειρουργεία της ποίησης

Με ένα πρόσωπο τέφρας μα και την εικόνα μου

Pablo, μαζί θα γεννηθούμε, αδερφέ

Τα μάτια κλέβουνε την ομορφιά σαν ύβρεις

«Κραυγές», «Σπαράγματα» κι «Όρνια», χείλη μπλε

Κι η οργή μου ένα ποτάμι από χίλιες τίγρεις

Dino, απόψε θα αγκαλιάσω το καλόμβι μου

Και ποιος νεκρός احمد (Ahmad) τα δεσμά του χρήζει;

Κι όσο θα πέφτουνε πια στην πορεία οι κόμβοι μου

Το τέλος άνθος μες στο στόμα του Luigi

توفيق‎ (Tawfik), σας σφίγγω το χέρι για να ανατέλλουμε

Και μες στο φως σου σκέπασε με λίγο, وفاء (Wafaa)

Ποιους μαχαλάδες τα μάτια της ν' αρμενίζουνε

Ανθίσαν άραγε οι πορτοκαλιές στη يَافَا‎, (Jaffa);

Κι ορκίστηκα πάντα, Νίκο, να μείνω άνθρωπος

Όσο βαριά «θεία κουβέντα» να με στέψεις

Εδώ που το συναίσθημά μας κάναμε άτραπο

Κι «οι λέξεις μόνο ερωτεύονται τις λέξεις»

Θα ‘μαι ταχυδακτυλουργός απ' την Оде́сса (Οντέσσα)

Κι ένα ξημέρωμα του Vincent θεριστής στην Auvers

Δυό ηλιοτρόπια κυλάν στις φλέβες μέσα

Κι αν θέλεις, φώναζέ με πλέον Jim Blayker

Εδώ στην Πόλη αυτή, Τίτο, πώς συνηθίζεις;

Στο βόρειο πλάτος Της αίμα, στο μήκος θάνατος

Κόβω τις σάρκες μου στίχους να τραγουδήσεις

Κι ένας σαλός λαγός, στο ορυχείο ζωή και κάματος

Κι εγώ κουράστηκα στα σκοτεινά νερά

Κι ας μην είναι ο «Θίασος» υπερωκεάνιο

Βαμμένος τρέλα του Maurice από ουρλιαχτά

Το μαύρο μεθυσμένο μας καράβι σπάνιο

Κρατώ τη γλώσσα μου, Aziz, για να μιλήσω

Γιατί εγώ σήμερα πια μπόρεσα να ζήσω

Γιατί εγώ σήμερα αγκάλιασα τους φόβους μου και νίκησα για να μπορέσω να σας αγαπήσω

Και ταξιδέψαμε μ' ένα σκαρί αργά

Μαρσίγια, Αθήνα, Τοκοπίλλα, Κάβο Φρίο

Κι ο «Θίασος» είν’ οι ψυχές μας, κι όχι πλοίο

Και λάμπει νύχτα-ξίφος δίχως πλευρικά

Κι έτσι θα φύγω κλεφτά πριν τη βάρδια ένα

Και τον πρωραίο μου οι άνθρωποί μου στόλισαν

Και καρτερώ σε με τα μάτια τσακισμένα

Από τη σκόνη όλου του κόσμου όμως αμόλυντα

Και ταξιδέψαμε εμείς σε θάλασσα άγρια

Εμείς, που λέγαν δε θα πάμε πουθενά

Και να περνάς καμιά φορά από τη βάρδια

Πριν να σημάνει το ρολόι στα στερνά

Και να περνάς καμιά φορά από τη βάρδια

Να μου γελάς για να σε βλέπω να ανασάνω

'Κείνα τα κίτρινα απογεύματα τσακίζομαι

Και ξεγελώ τον εαυτό, «Δε θα πεθάνω»

Δε θα ξανάρθω σε πέντε γενιές μα σ' είκοσι

Για να αγκαλιάσω όσους έζησαν την πτώση

Και τ' όνομά μου θα ισοπεδώνει τις πόλεις σας, τις πόλεις σας...

Γιατί την ποίηση κανείς δε γίνεται πια να σκοτώσει (να σκοτώσει, να σκοτώσει)