[Verse 1: Ευθύμης]

Ετούτο πάει για τη γενιά μου, γι’ αυτούς κοντά στα σαράντα

Για εκείνους που νομίζω πως γνωρίζω από πάντα

Που πριν δεκαετίες ξενυχτούσαμε μαζί σε πλατείες

Παιδιά από χίλιες γωνίες και συνοικίες

Είν’ η γενιά μου, που ‘χουν παίξει σε χώμα

Κι έχουν ματώσει στις αλάνες που υπήρχαν ακόμα

Βγήκαμε βόλτα στη χάση του εικοστού αιώνα

Με τα ποδήλατα κρυφά, απ’ την Κηφισιά στη Δραπετσώνα

Η γενιά μου, γιατί δε χωράει σ’ ένα μπαλκόνι

Χωρίς αυλές, αυλή μας θα γινόταν όλη η πόλη

Κι όλοι οι δρόμοι θα μας φέρνανε σε στέκια αγαπημένων

Με άσφαλτο, υπόγειες διαβάσεις και ράγες τρένων

Η γενιά μου που λες, περπάτησε τις διαδρομές

Έλυσε τις διαφορές, ένωσε τις γειτονιές

Χλεύασε τις παιδικές αντιπαλότητες του χτες

Κι ετοιμαζόταν για μεγάλες αλλαγές

Κι αυτό γιατί η γενιά μου έτσι έμαθε να δείχνει σεβασμό

Επειδή γνώρισε το ξένο και το διαφορετικό

Δε σε κρίνει στην καταγωγή αλλά στον προορισμό

Θα σε κρίνει στην καρδιά και στο μυαλό

Γι’ αυτό μιλώ για την γενιά μου

[Chorus: Μαριλέττα]

Για τη γενιά μου, που περπάτησε δρόμους

Που γνώρισε κόσμους κι αγάπησε τρόπους απ' άλλους ανθρώπους

Για τη γενιά μου, που τώρα πληρώνει, αλλά δε μεγαλώνει

Για τη γενιά μου, που ακόμα ματώνει

[Verse 2: Ευθύμης]

Ετούτο πάει για τη γενιά μου, της μεταπολίτευσης γενιά

Δεν έζησε πέτρινα χρόνια, πόλεμο και προσφυγιά

Την είχαν πείσει πια πως έχει σβήσει η φωτιά

Πως ήρωες της έχουν χαρίσει τη λευτεριά

Οπότε η γενιά μου κουβαλάει την ενοχή πως δεν έχει αγωνιστεί

Για ό,τι της έχει χαριστεί

Χωρίς διωγμούς και πάθη

Μια συμφορά να τη χαράξει, απορούσαν τι όνομα θα ‘χει

Την είχαν πει "Γενιά Χι" τη γενιά μου

Άγνωστη γενιά, χαμένη

Άμαθη για την ειμαρμένη που την περιμένει

Βγαίνει από τη λήθη και βλέπει να είν’ υποθηκευμένη

Δεν είν’ ελεύθερη, μα χειροπόδαρα δεμένη

Είν’ η γενιά μου, που βρέθηκε να χρωστά και να ‘χει αφεντικά

Μα τα δανεικά δεν τα πήρε καν

Τώρα την έταξαν να φανεί θαρραλέα

Μα για ποια ιδέα και με ποια σημαία;

Αφού η γενιά μου κληρονόμησε στρατόπεδα

Αδέλφια που μάτωναν, αντί να οργώνουν στα ίδια χώματα

Ιδέες και δόγματα, ηγέτες και κόμματα

Σημαίες και χρώματα, έχουν ρίξει στα χαρακώματα

Τη γενιά μου, που δειλά-δειλά

Ζητά να σπάσει τα παλιά, βαριά δεσμά

Ετούτο πάει για τη γενιά μου, που καλείται πια να κάνει επαναστάσεις

Τη γενιά μου, που την κοίμισαν σχολεία και τηλεοράσεις

[Chorus: Μαριλέττα]

Για τη γενιά μου, που περπάτησε δρόμους

Που γνώρισε κόσμους κι αγάπησε τρόπους απ' άλλους ανθρώπους

Για τη γενιά μου, που τώρα πληρώνει, αλλά δε μεγαλώνει

Για τη γενιά μου, που ακόμα ματώνει

[Verse 3: Ευθύμης]

Ετούτο πάει για τη γενιά μου, της παγκοσμιοποίησης γενιά

Με τους γονείς και τους παππούδες, δεν έχει πολλά κοινά

Μ’ άλλους ανθρώπους από άλλους τόπους, έχει πιο πολλά

Με άλλες γλώσσες, άλλους κώδικες, άλλα μυαλά

Γι’ αυτό η γενιά μου έχει μάθει να μισεί τη χώρα που ζει

Κι αν τώρα φυτοζωεί, η γενιά μου αδιαφορεί

Γιατί η γενιά μου εδώ νιώθει σα θεριό στο κλουβί

Για τη γενιά μου, τα σύνορα είν’ απλά μια γραμμή

[Outro: Ευθύμης, Μαριλέττα]

Για τη γενιά μου

Μιλώ για τα δικά μας παιδιά

Που περπάτησε δρόμους

Ξεπηδούσαν από κάθε γωνιά

Γνώρισε κόσμους

Κάναν τη χώρα μια γειτονιά

Αγάπησε τρόπους από άλλους ανθρώπους

Ετούτο πάει

Για τη γενιά μου

Γι’ αυτούς που παραμένουν παιδιά

Τώρα πληρώνει

Σε κοιτούν με μιαν αθώα ματιά

Αλλά δε μεγαλώνει

Κάναν τον κόσμο μια γειτονιά

Για τη γενιά μου, που ακόμα ματώνει

Ετούτο πάει για τη γενιά μου

Που περπάτησε δρόμους

Γι’ αυτούς που διάλεξαν να φύγουν

Γνώρισε κόσμους

Γι’ αυτούς που ‘πεσαν στον αγώνα

Αγάπησε τρόπους από άλλους ανθρώπους

Μα πάνω απ’ όλα

Για τη γενιά μου

Γι’ αυτούς που ακόμα δίνουν καθημερινά

Τώρα πληρώνει

Τη μάχη της ζωής με αξιοπρέπεια

Αλλά δε μεγαλώνει

Τέλειωσέ το, Μαριλέττα

Για τη γενιά μου που ακόμα ματώνει