[Verse 1: Eleuthero Pneuma]

Τα παιδιά περιμένουν το κάλεσμα

Ζητάνε το επόμενο βήμα

Το χρωστάω σε αυτούς που το νιώσανε

Δηλαδή, το χρωστάω στον πυρήνα

Όταν το 'γραφα έτρεμα ολόκληρος

Κι όταν έρθει θα μοιάζει με κύμα

Σε Κρήτη, Λάρισα, Βόλο, Ιωάννινα, Πάτρα, Θεσσαλονίκη, Αθήνα

Σκάμε δέκα κι οι δέκα σημαδεμένοι

Μας κοιτάνε σαν να ‘μαστε συμμορία

Που να ξέρανε πως από παιδάκια παλεύουμε για την ενότητα και την ελευθερία

Όσοι ξεμπλέξανε το ρίξανε στη τέχνη

Είδα να κλείνονται και ν’ ανοίγουν βιβλία

Τέσσερα χρόνια μακριά από τον ιστό

Τέσσερις ώρες τη μέρα σκιαμαχία

Τώρα που γίνανε πολλοί αυτοί που θέλουν το κακό μας

Τώρα κράτησέ το γερά

Σου είχα πει όταν χαμογελάμε το κακό φοβάται (Φοβάται)

Κι εμείς τώρα χαμογελάμε μουνιά

Λειτουργούμε οργανωμένα σαν αγέλη (Σαν αγέλη)

Ποιοι θα είμαστε πότε και πού θα γίνει;

Άσε να εκμεταλλεύονται την καλοσύνη μας

Αν χρειαστεί θα τους πάρουμε στο κυνήγι

Έρχονται πιτσιρικάδες με ρωτάνε (Με ρωτάνε)

"Τι να το κάνουμε αδερφέ, πού να το πάμε;"

Τη μύτη χαμηλά και τα κουπλέ σου να κεντάνε

Είπα τη μύτη χαμηλά και στα κουπλέ σου τον νου

Από παιδάκι δεν με νιώσανε ποτέ τους

Πάντα μου λέγαν’ ότι σκέφτομαι παράλογα

Για ‘μένα είν’ ήρωες όσοι έκοψαν την πρέζα

Κι όσοι βρήκαν αρχίδια να ληστέψουν τράπεζα

Λάμδα στο Ταφ, σα Μπράτα Ζα Μπρατ

Για τους αλήτες που ακόμα ειν’ αγέννητοι

Θα στείλω στην κερκίδα το πέναλτι

Κι ας σας έχω μουνιά όλους απέναντι

Όλοι αγαπάνε τον σκόρερ, μα εγώ τα τσακάλια που κάθονται πίσω κι αμύνονται

Αφού λέτε το ραπ είναι game, όσο παίζουμε εμείς τελικούς δεν θα στήνετε

Αν αυτό είν’ αλητεία δεν είμ’ αλήτης

Μάλλον θα φταίει ότι αλλάξαν οι εποχές

Τώρα την πέφτουνε δέκα πάνω σε έναν

Κι όταν λιποθυμήσει του δίνουν και τσιμπητές

Όταν νικάμε τον φόβο ανοίγουν δρόμοι

Που καταλήγουν στα πιο όμορφα τοπία

Γιατί ποτέ δεν είδα έν' αντικείμενο πολυτιμότερο από την αγάπη και την ηρεμία

[Chorus]

Φάγαμε σκάλωμα κι έχουμε πυρετό

Και παίζουμε κρυφτό μες στον λαβύρινθο

Κάνουμε σαν παιδιά και μένει μαγικό

Σαν τη φωτιά θα καίμε

Φάγαμε κόλλημα, τρελοί και παλαβές

Κι όλο γυρίζουμε σε live κι εκδρομές

Από την πόλη μας σ' όλες τις γειτονιές

"Ψυχή βαθιά" τους λέμε

[Verse 2: Koraki]

Έχω ένα στόμα σαν βόθρο

Και στο λαιμό μου έναν βρόγχο

Πέρασαν χρόνια και το ‘μαθα

Είναι καλύτερα χωρίς το χόρτο (Κόψ’ το)

Γύρω απ' τα μάτια ρυτίδες

Κάτω απ' τα live κερκίδες

Πέρασαν τόσοι και τόσα μα μένουμ' εκεί

Σταθεροί σ' όλες τις καταιγίδες

Αλλάξαμε αφήσαμε πίσω δυο στίχους

Να λέμε και πέντ' αλητείες

Τα βαθύτερα τα άκουσα νύχτα

Τα καλύτερα ραπς στις πλατείες (Μπέσα)

Να μη πέφτεις σε θέλω λεβέντη

Να παλεύουμε σε δυσκολίες

Κάνω το δίσκο μου fun αδερφέ

Για να βρισκόμαστε σε τρικυμίες

Μεγάλωσαν τα παιδιά μας σε αριθμό και σε ηλικία

Μα έχουμε την ίδια καύλα, με τίποτα δεν αλλάζει

Φτιάχνω κουπλέ για τους Nakama

Στα ανοιχτά του Grand Line σαν τον Sanji

Πρώτη γραμμή πόλεμο αγκαλιασμένοι με το κάγκελο

Κανείς, μα κανείς, δεν τους νοιάζει

Κι η φωτιά τους γεμίζει με δύναμη

Κι ο καπνός την Αθήνα σκεπάζει

Η καρδιά μας χτυπά σαν τρελή

Δυο λεπτά πριν ανέβουμε στην παρουσίαση

Κι η σκηνή αυτή θα γίνει το σπίτι μας

Ένα μέρος που βρίσκουμε λύτρωση

Θα γελάμε σε κάθε περίπτωση

Αυτό είχα να κάνω σαν δήλωση

Χαιρετίσματα στους μαχητές

Μέσα σε κλινικές και στην αποτοξίνωση (Πάμε)

Αυτή είν’ η χρονιά που τα παίζουμε όλα

Πες στα παιδιά πως γυρίσαμε σπίτι μας

Θα ‘χουν να ακούνε κομμάτια και φέτος

Μ' αυτές τις γραμμές ξεκινά το ταξίδι μας

Τρέμουν το λογότυπο παντού, σαν να τους κάναμε voodoo

Κι από το κακό τους πάλι θα παραμιλάνε

Πάνε σε γνώριμα μέρη αγχωμένοι

Μ' εμάς τι συμβαίνει ρωτάνε

Αυτό είναι το πλοίο με τους Strawhats

Στην ψυχή ένα ταξίδι θα πάμε

Αδερφός γι' αδερφό, θα κοιτάμε ουρανό

Όποτε παίζουμε και θα γελάμε

Τα παιδιά μας γνωρίζουν το ποίημα

Ραντεβού τον Ιούνιο Αθήνα

Τρένα γεμάτα με μαυροντυμένους

Φωνάζουν από τον πυρήνα

[Chorus]

Φάγαμε σκάλωμα κι έχουμε πυρετό

Και παίζουμε κρυφτό μες στον λαβύρινθο

Κάνουμε σαν παιδιά και μένει μαγικό

Σαν τη φωτιά θα καίμε

Φάγαμε κόλλημα, τρελοί και παλαβές

Κι όλο γυρίζουμε σε live κι εκδρομές

Από την πόλη μας σ' όλες τις γειτονιές

"Ψυχή βαθιά" τους λέμε