Dunce Logo

Διαστημικός Σταθμός (Diastimikos Stathmos)

by The Bad Poetry Social Clubon DYSTOPIAN DANCEFLOOR

[Intro: Π.Ι.Ε.Β]

Διαστημικός σταθμός εκπέμπει SOS

[Verse 1: Αρετή]

22η μέρα που δε σε έχω δει. Τελειώνουν όλα

Δεν υπάρχει τίποτα πια να περιμένει κανείς

Ήμασταν εκατοντάδες όταν βρήκαμε αυτό το μέρος

Τώρα μας μετράς στα δάχτυλα του ενός χεριού

Πεθαίνουν ο ένας μετα τον άλλον, σκοτώνονται μεταξύ τους

Μαλώνουν ποιος θα φάει πιο πολύ

Δεν κατάλαβα ποτέ την ανάγκη του ανθρώπου να έχει τόσα πολλά

Πόσο μάλλον τώρα που η ανάγκη του αυτή μας έφτασε εδώ

Πόσο μάλλον τώρα που ούτως ή άλλως όλοι στον διάολο θα πάμε

[Verse 2: Still.vi]

Με ακούς; (Με ακούς;) Είσαι εδώ; (Είσαι εδώ;)

Έμαθα πως όπου έχει οξυγόνο δεν έχει πια

Η ατμόσφαιρα έχει μολυνθεί πλήρως

Τα πουλιά είναι πλέον κατάσκοποι ρομπότ

Τα σκυλιά έχουν γίνει γκουρμέ γεύμα στα σουβλατζίδικα

Οι άνθρωποι δε λέγονται πια άνθρωποι... λέγονται κύριοι

Είναι όλοι δικαστές και βουλευτές

Οι παππάδες είναι οι νέοι χημικοί μάγειρες του κόσμου

Φτιάχνουν κάψουλες με αγιασμό και ψεκάζουν τη Γη με αεροπλάνα κι ελικόπτερα

Μπας και οι άνθρωποι πάψουν να είναι γκέι

Να κάνουν εκτρώσεις και να ζουν ελεύθερα (δε μας αφήνουν να ζήσουμε)

Η λέξη «βιασμός» καταργήθηκε

Μετατράπηκε η ερμηνεία της και πλέον σημαίνει κάτι που έγινε βιαστικά (σκουπίδια)

Οι γυναίκες ράβουν στους κόλπους τους ξυράφια

Τώρα πια οι άντρες που βιάζονται να βιάσουν έχουν ματωμένα παντελόνια

Τους βλέπεις στα σούπερ μάρκετ γονατιστούς να ζητάνε σερβιέτες

Χωρίς φτερά, όλοι ματώνουν το ίδιο πλέον

Εγώ γράφω και μιλάω μέσα σε φυσαλίδες

Αυτές δε σπάνε, είναι σαν μικροί πλανήτες αυτόφωτοι

Ίσως είμαστε οι τελευταίοι επιζώντες

Εγώ και έστω εσύ ο ένας που έλαβε αυτό το σήμα

Εμένα δε με βρίσκουν, μη φοβάσαι

Κι αν με βρουν και με σκοτώσουν, κάποιος κάποτε θα σπάσει μια φυσαλίδα

Και θα μάθει

Κι έτσι, θα ζω για πάντα

Θα ξανασυναντηθούμε;

Σίγουρα, θα σε ξαναδώ

[Verse 3: Αρετή]

23η μέρα που δε σε έχω δει

Δεν υπάρχει τίποτα πια να περιμένει κανείς

Όταν βρήκαμε αυτό το μέρος ήμασταν αμέτρητοι

Τώρα μας μετράς στα δάχτυλα του ενός χεριού

Ένας προσεύχεται κάθε μέρα να γίνει ένα θαύμα

Άλλος προσπαθεί ν' ανέβει στον θρόνο του βόθρου που ζούμε

Εγώ ανταλλάσσω φαγητό για ένα στυλό

Σαν ένας άλλος θανατοποινίτης

Έχουμε μείνει τέσσερις

Και όλοι στον διάολο θα πάμε

[Bridge: Π.Ι.Ε.Β]

Διαστημικός σταθμός εκπέμπει SOS

[Verse 4: Π.Ι.Ε.Β., Still.vi]

Μ' ακούς; Είσαι εκεί;

Εκπέμπω σήμα από τον τελευταίο διαστημικό σταθμό πάνω στη Γη

Όλα έχουν καταστραφεί (όλα), δεν υπάρχει πια τίποτα εδώ

Με πιάνω για πρώτη φορά μετά από χρόνια να προσεύχομαι στο Θεό

Σε λίγο θα έρθουν και για 'μένα, προσπαθώ να συγκρατηθώ

Μα κυλούν τα δάκρυά μου, μείνε κοντά μου

Φοβάμαι πως η γενιά μου απέτυχε να γεννήσει το οτιδήποτε, είναι στείρα

Αναπαράγει κι αναπαράγεται χωρίς να υπάρχει μήτρα

Και θα περάσει όπως έλεγε το Πεθαίνω σαν Χώρα μια γενιά

Που δε θα φέρει καμία νέα γενιά στον κόσμο, δεν καταφέραμε να γεννήσουμε ομορφιά

Να σταματήσουμε τον πόλεμο και τον πόνο

Μόνο αυνανιζόμαστε με το πόσο όμορφοι δείχνουμε συχνά σε οθόνες

Αυτή η γενιά μοναχά από θαύμα δακρύζει, κλαίει μοναχά προς τα μέσα

Καταπίνει τα δάκρυα για να μη διψάσει

Ούτε για νερό, ούτε για γνώση, εξέλιξη κι αλλαγή

Όχι, δεν ειναι μπερδεμένη (όχι), είναι μαλακισμένη, και γαμώτο, δε φταίει

Τι θα μείνει τελικά από αυτήν τη γενιά;

Το κυνήγι για τα λεφτά, λεφτά, λεφτά

Μας πεθάνατε με τα λεφτά! Μας γαμήσατε (γαμώτο)

Τα φάγαμε όλα σε ψυχοφάρμακα

Ωραία εποχή κανείς να ζει και να δημιουργεί

Eνώ τον τρομάζουν λιγότερο οι Nαζί από το να λογοκριθεί στα social media (μαλάκες!)

Είναι της μόδας να είστε εναλλακτικοί

Kι εφόσον είναι της μόδας, λυπάμαι που σ' το λέω και το ακούς από εμένα

Eίστε οι νέοι δεξιοί

Eίστε πέρα για πέρα ψευτοπροοδευτικοί και βαθιά συντηρητικοί

Ονειρευόμουν κάποτε να γράψω ύμνους για αυτήν τη γενιά

Αλλά εδώ που τα λέμε, θα βυθίζονταν βαθιά

Μέσα σ' εκείνους για τις ομάδες και τα κομματικά

Θα 'θελα τόσο να σου πω πως θα τα καταφέρουμε, μα δεν μπορώ

Να με συγχωρείς, αλλά δεν μπορώ άλλο να τους συγχωρώ (όχι)

Για την αφέλειά τους και την ηλιθιότητά τους

Από το να με αγαπήσουν γιατί το βούλωσα, προτιμώ να με μισήσουν, βαθιά όμως

Αν το κάνουν, να το κάνουν σωστά

Αν και δεν έμαθαν ποτέ εκείνοι από αυτά, ζουν ρηχά

Ερωτεύονται ρηχά, κάνουν τέχνη ρηχά

Κι εμείς είμαστε ελεύθεροι, ελεύθεροι παντοτινά

Κι οι ελεύθεροι δεν κολυμπούν ποτέ σε λιμνάζοντα νερά! Ποτέ! Ποτέ!

Κι αν με σκοτώσουν για όσα είπα και έγραψα τελικά, δε θα φύγω

Δε θα τους κάνω τη χάρη

Θα αντιληφθούν τον θάνατό μου εκατομμύρια χρόνια μετά, σαν αστέρι

Είσαι ακόμα εκεί; Κράτα μου το χέρι

[Outro: Π.Ι.Ε.Β & Still.vi]

Διαστημικός σταθμός εκπέμπει SOS