[Intro]

Αχα, αχα, ένα-δύο

Αυτό να το θυμάσαι!

[Verse]

Κοίταξα στα μάτια το παιδί σου και τού είπα

«Όλα θα πάνε καλά», όσο πίσω του γκρεμιζόταν το σύμπαν

Τι να του 'λεγα; Πως όλα είναι μάταια και καταδικασμένα

Να φρικάρει και να γίνει σαν εμένα;

Είμαι αποτέλεσμα από ένα κάρο ινδάλματα και πρότυπα άσπιλα και αναμάρτητα που όλα τα μπορούν

Γιατί απαρνιέσαι στο μεγάλωμα τα πρότυπα που σου 'δωσαν

Δώσ' τους εμένα, λοιπόν, να με σιχαθούν μπας και προκόψουν

Γιατί όσο τους κρύβεις την ασχήμια που 'χει ο κόσμος, τη φοβούνται και στο τέλος τα λυγίζει

Εδώ οικογένειες σπάνε, μ' ημικρανίες

Οι μανάδες παίρνουν χάπια και ο μπαμπάς πάει για χημειοθεραπείες

Κι έχουν χορτάσει από κήρυκες, εδώ ο αγαπημένος καλλιτέχνης τους είναι ναρκομανής και μεθυσμένος

Στο σχολείο έδινε χόρτο, έκλεψε, πρόδωσε, απέτυχε και θα πεθάνει δυστυχισμένος, γιατί τού 'παν

«Η προσπάθεια φτάνει» κι έχει ένα κάρο βραβεία συμμετοχής κι από κάτω όλους όσους πλήγωσε, έτσι έμαθα

Κοίταξα στα μάτια το παιδί σου, είπα «Όλα θα πάνε καλά», μα δεν κρατήθηκα. Και γέλασα...