Κλείνω το μάτι στο σπουργίτι που 'ρθε κι άραξε έξω στο παραθύρι και τη μουσική μου άκουσε, γίνομαι τρένο από σκέψεις, μπαίνω σε τροχιά φωτογραφίες χαζεύοντας χωρίς λέξεις, πάντα θα σας θυμάμαι, ότι κι αν γίνει, όπου και να 'μαι, γιατί είμαι από αυτούς που δεν ξεχνάνe όσα ζουν κι όσα περνάνε μάγκα, ο ήλιος δίνει κάθε μέρα ευκαιρίες για χαλάρωση και ξάπλα, η πένα μας μαγεύει τα παιδιά που μέσα τους κρύβουνε καύλα για την τέχνη, ιδιότροπα και εγωκεντρικά, με όλα αυτά γουστάρουνε αληθινά, παραμένουν αυθεντικά και πάντα έξω καρδιά, εκεί λοιπόν είναι που βλέπω την επόμενη γενιά, φυσάω σαν αέρας φρέσκια αναπνοή ξανά, να γυρίσουν ανεμόμυλοι σε ακτές και σε βουνά, όλη η Ελλάδα μια γειτονιά, με τα πόδια ήρθαν πιο κοντά και θα ‘μαστε μαζί φίλε στου δρόμου τη ζωή, καλώς ήρθες έλα άραξε, μαζί μου τον ήχο άδραξε, κοίτα πως τα 'χω κάνει και καμάρωσε… και το σπουργίτι τούτο που εδώ μεγάλωσε στη μουσική συνήθισε, κουνάει σαν κι εμένα πάνω- κάτω το κεφάλι, το τρένο ξεκινά και άγνωστο μέχρι που φτάνει, χαμογελώ γιατί δε με ρουφάει η πλεκτάνη, με λένε Detro κι άσε πως λέγονται οι άλλοι (είναι Μαύρος Αμνός) είναι hip hop χορός όχι πλεκτάνη, είναι το όραμα που ζω με φίλους και με εκείνους που 'ναι πάντα εκεί και ονομάζω πάνθηρες κι αετούς, μα τα σπουργίτι μου είναι εδώ και επαινεί τους νέους μου σκοπού, του έχω πάντα την κάμαρη ανοιχτή, αν κάνει κρύο κι όταν βρέχει για να μπει, αυτό χρειάζεται, αυτό μόνο μένει στην τελική, η καλοσύνη στο περβάζι.. η μελωδία εθιστική με λίγα ψίχουλα αγάπης ίσως να συνεχιστεί αυτό το όραμα, που συμβολίζει την απλή πραγματικότητα με μουσική ταυτότητα

Πριν το σκεφτείς είναι όλα εύκολα και δύσκολα, αν το σκεφτείς είναι απλά άσχημα και όμορφα, απόλαυσε τον ήλιο και κοίτα μη σου 'ρθει απότομα