Jeżeli kochasz, nie wołaj mnie z sobą!

Pomiędzy nami jest przepaść głęboka

Co nas rozdziela swych cieniów żałobą

Na wieki!

Próżno oczyma poglądasz smutnemi

I próżno drogie wyciągasz ramiona...

Ty będziesz dla mnie tak zawsze na ziemi

Daleki!

Od ciebie do mnie - ode mnie do ciebie

Wolno przelatać promieniom księżyca

Co w zmierzchy letnie całuje na niebie

Lazury...

I szumom lasów, i ciszy pieszczotom

Pieśni słowiczych wyznaniom namiętnym

I pełnym pragnień, wieczystym tęsknotom

Natury

Ale my sami trwajmy, bez słowa

Bez łzy, bez skargi, jak cienie dwa blade...

Ból nasz niech tylko milczenia wymowa

Tłumaczy!

[...]

My nie z tych, co by umieli róż kwiatem

Zarzucić przepaść dzielącą dwie dole

I przejść królewskimi rozkoszy szkarłatem

Głębinę...

Ja wiem, że jeśli zawołasz mnie w ciszy

Imieniem, które na ustach ci płonie

Dusza cię moja stęskniona usłyszy

I zginę!

I to, co miało mi źródłem być mocy

Będzie omdleniem potęgi istnienia...

Co było światłem, to stanie się nocy

Żałobą...

O patrz! ta przepaść tak pełną jest trwogi...

Dusza się moja wyrywa do ciebie...

Jeśli więc kochasz, nie wołaj mnie, drogi

Za sobą!